Texaco Jazz Festival Review
The drummer Han Bennink broke the skin of his snare drum because he hit it so hard, and then he stood up and played a pipe in the wall. He knocked the new snare drum over by accident and played it on the floor. He played the floor itself , too, and put towels over his drums and whacked them all. He put the case covers of his drums and played them , and stuck a drumstick in his mouth and tapped on that, changing the pitch of the sound. On the surface, Mr. Bennink was performing a theater piece; beyond it was a deep musicality that the show couldn´t hide.
Mr. Bennink was performing with a trio on Monday night at the Knitting Factory as part of its Texaco New York Jazz Festival, and like his pianist Michiel Borstlap, and his bassist Ernst Glerum, he moved easily between swinging jazz and free playing. Mr. bennink is claerly a technically accomplished jazz rummer, and everything he did finally came back to the impulse to swing. He used brushes, and even when he was playing the floor, he swung like Jo Jones. And Mr. Borstlap brought severeal jazz vocabularies to the performance, moving from crystalline, quiet sections to rushing single-note lines.
Much of the set was one improvised piece, but it necer seemed that way. It mixed with free sections; each part moved easily into the next, and the three musicians set up a convincing narrative. They delved into a piece of Thelonious monk, and Mr. Borstlap ordered free improvisations so they sounded composed, like little melodic or rhythmic figures that worked as riff pieces. And through it all was Mr. Bennink, mugging and explosive and always musical.
Peter Watrous
Mahogany Hall:
Hoe groot is de synergie, wanneer je drie absolute toppers uit de vaderlandse jazz bij elkaar zet, zonder leider. Wordt het wel synergie, of wordt het muzikale oorlog? Spannend en bij vlagen geniaal. Dat is de belofte met kopstukken als Ernst Glerum op bas, Han Bennink op drums en Michiel Borstlap op piano. Eigenlijk zijn ze alle drie van een andere generatie. En hun eerste optreden, in 1997 alweer in het BIM huis in Amsterdam, was een regelrechte sensatie. Alle drie hebben ze een overvolle agenda voor hun eigen werk, maar wanneer die agenda's het toelaten, zijn er die kansen om het supertrio gezamenlijk in actie te zien. En dat wordt smullen.
Theater Vrijthof:
Het was 1 mei 1997. Bimhuis-programmeur Huub van Riel had bedacht het supertandem van de Instant Composers Pool, drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum de degens te laten kruisen met pianist Michiel Borstlap. De zaal bleek uitverkocht, de NPS radio was aanwezig, en er was niet gerepeteerd. Het “klikte” buitengewoon goed tussen de drie muzikanten en er werd een CD van BBG uitgebracht, welke eind 2004 opnieuw uitkwam. Dit concert werd het begin van een vruchtbare samenwerking en vriendschap, en het trio, dat kortweg BBG werd genoemd speelde nadien vele concerten in Nederland, maar ook in New York (NY Jazzfestival), Budapest, Duitsland, en deed een tournee door Australië. BBG speelt vrijere improvisaties, standards uit de jazzhistorie, maar ook eigen stukken. Omdat de drie groepsleden elk een nogal druk bestaan leiden, is het echt nodig zo af en toe een periode te plannen om een serie optredens te doen.
SJU:
De virtuoze jazzpianist Michiel Borstlap, wiens loopbaan in het SJU Jazzpodium is begonnen, treedt aan met één van de bekendste en beste ritmesecties die Nederland rijk is: die van het ICP Orchestra, gevormd door drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum. Dit trio brengt moderne jazz van grote klasse: een combinatie van jazzstandards, eigen stukken en vrije improvisaties. Over de cd 'Bennink Borstlap Glerum 3' schreef het NIEUWSBLAD VAN HET NOORDEN: "Een onstuimig, niet aflatend feest van sound en swing, waarbij alle klappen - en dat zijn er vele - raak zijn."